i
g
asearchsnubiles.neta Sexygothicslut c Basque q Basque e Basque rc Basque e 
a Sexygothicslut qsearche 
Sexygothicslut anubiles.netqsearche 1d0e1916 d Sexygothicslut er Sexygothicslut h 1d0e1916 
9
6 1d0e1916 l Sexygothicslut Bsearchskyo%20%CC%D6%C2%DB%C7%F8%20%B3%C9%C8%CBu
j Sexygothicslut Shttp%3B%2F%2Fwwwduba.nemx%D0%A1%C8%AA%B2%CArmvbg Basque t 1d0e1916 isearchs Sexygothicslut usearch 1
Of het gezin goed geïntegreerd was? ‘Mijn beste vriendinnen waren twee Turkse buurmeisjes en Carmen, een meisje met Indisch bloed uit Groot Driene. Ik zat niet of nauwelijks in groepen met Turkse meiden. Ik hield niet van grote groepen, was best wel op mezelf. We hadden Nederlandse buren aan de Jupiterstraat met wie er een heel goed contact was. Ze zijn zelfs eens mee geweest naar Turkije.
Voortdurend leefde Nazmiye op de grens van twee werelden: de traditionele Turkse cultuur en de moderne Nederlandse samenleving. Op haar achttiende bleken die niet verenigbaar. Haar ouders hadden bepaald dat hun dochter zou trouwen met een Turkse jongen. De andere partij had haar hand gevraagd, maar het antwoord niet afgewacht. Het huwelijk was al aanstaande, toen ze in opstand kwam. Een onvermijdelijke daad van verzet, concludeert ze nu. ‘Er gebeurde psychisch iets van binnen. Er stond een enorme kracht in me op. Ik had er geen zeggenschap meer over. Het was beangstigend. Ik kon niet meer terug.’
Op een avond zat ze zoals altijd (ze mocht immers niet weg van haar ouders) op haar kamer, samen met haar beste vriendin. Nazmiye voelde hoe binnen in haar een beslissing werd genomen: ik trouw niet met die jongen. Ze wachtte het goede moment af om het te vertellen. Toen haar vader in Turkije was voor de olijfoogst, zei ze haar moeder dat ze de verloving wilde verbreken. Ze kondigde aan uit huis te gaan. De aanvankelijke reactie van haar moeder was zeer negatief. Uiteindelijk zei haar vader: Ga maar. ‘Ik hou je niet meer tegen, het is goed’. Twee maanden zou hij overlijden.
Nu in de Sterrentuin kijkt ze daar nog eens op terug. ‘Ik heb gezegd dat ik weigerde om weg te lopen. Ik deed het gewoon op mijn manier. Maar de prijs van dat besluit had heel hoog kunnen zijn. Het is niet alleen de familie die je kunt kwijt raken. Het is ook dat je voor een wezenlijk deel bestaat uit datgene waar je uit voortkomt. Als die kant jou afwijst, gaat dat heel ver. ’
Zo ver kwam het niet. Vader en moeder brachten Nazmiye weg naar Arnhem in een volgeladen Fordbusje. In de Gelderse hoofdstad begon ze een nieuw leven en ontmoette ze uiteindelijk Henk, een blonde Nederlandse man met wie ze ging trouwen. Hij werd goed ontvangen in de familie. Iedereen uit Hengelo kwam op de bruiloft. Achteraf heeft ze nooit van zichzelf gedacht dat ze een moedige daad had gedaan. Het voelde niet als stoer. Het gebeurde eigenlijk vanzelf. En het was misschien wel allemaal ontstaan in Turkije, bij haar oma, waar ze terug was gegaan naar haar eigenste ik.
Worstelingen
Tijdens haar huwelijk merkte Nazmiye dat alles naar de andere kant opschoof. ‘Nederland was mijn reddingsvest geworden, ik liet de Turkse in mij achter. Ik moest de balans weer zien te vinden. Ik kan niet alleen Nederlandse zijn, want dan zou ik een deel van mezelf moeten laten afsterven.’
Inmiddels heeft ze zich na een periode van overspannenheid hervonden. Heeft zich zelf beter leren kennen en is meer van zich zelf gaan houden. Maar wel altijd bewust van de worstelingen, die ook bij zoveel andere Turks-Nederlandse kinderen plaatsvinden. Het multiculturele debat gaat haar dan ook aan het hart en komt ook altijd terug in haar werk. In de Volkskrant, in het kunst- en cultuurplatform Zina, in haar theaterstukken. Haar eigen ervaringen zijn zowel de belangrijkste drijfveer als een rijke inspiratiebron.
Ze is geboren tussen Teskvikiye (de Turkse geboorteplaats van haar ouders) en Hengelo, vermeldt haar profiel op de website van Zina. ‘Mijn betrokkenheid komt voort uit het verscheurd zijn tussen twee culturen. Het vinden van een eigen weg, die anders is dan die van je ouders of van je gemeenschap. Ik wil niet dat al die dingen die ik heb meegemaakt, door andere vrouwen nog een keer op precies dezelfde manier moeten worden uitgevonden. Ik wil iets creëren tegenover het kortzichtige, het makkelijke in de maatschappij. Ik ben van het veel moeilijkere midden, waar je een groter hart voor moet hebben. Waar je aandacht en tijd in moet stoppen. Waar je intelligent voor moet zijn om te denken: het is niet zwart-wit, het is grijs.’
Met Zina probeert ze haar aandeel in het debat te leveren. Niet overbodig, want ons land is volgens haar de weg kwijt. Toen ze als meisje vier jaar lang gedwongen in Turkije zat, maakte ze kennis met de Ataturk-verering, voetstappen in een uniform en parades. Het totale gebrek aan nationalisme in Nederland was daarna een verademing. Die tijd is hier voorbij, constateert ze met pijn in het hart. ‘Kijk naar de PVV. Ik schaam me echt dood voor Nederland. Voor Zina heb ik eerder dit jaar een project gedaan. Ik heb me enkele maanden laten adopteren door een moeder in Groningen, een PVV-aanhangster. Ik wilde weten waarom ze op die partij had gestemd, wat ze dacht. Ik heb haar gesproken, ik heb met haar geleefd. Maar ik begrijp het nog steeds niet. Ze heeft nota bene een kind van een Italiaan en is getrouwd geweest met een Egyptenaar. Later heeft ze me nog opgebeld om te zeggen dat ze waarschijnlijk niet op de PVV zou gaan stemmen. Ik wilde weten waarom. Jij bent de eerste en enige, antwoordde ze, die mij niet meteen veroordeelt vanwege de PVV. Uiteindelijk heeft ze alsnog op Geert gestemd.’
Naar Turkije
Hoe moet het verder in de multiculturele samenleving? Ik vertel haar van mijn recente ontmoeting met een Turks gezin in de Nijverheid. De twee dochters hebben een goede opleiding. Een van hen is afgestudeerd als bedrijfskundige. Haar vriend heeft een goede baan in Ankara. Ze gaan trouwen en ook definitief daar in Ankara wonen. Want hier word ik niet gelukkig, zei de dochter tegen mij. Wat jammer dat zulke mensen ervoor kiezen om te vertrekken uit Nederland, leg ik haar voor. We hebben hen immers zo nodig. Ik vraag haar hoe het beter kan. Maar een antwoord heeft ook Nazmiye niet.
‘Heel veel jongeren denken dat ze daar een betere toekomst zullen hebben. Je hebt ook meer kansen, als je in Europa hebt gewoond en een goede opleiding hebt genoten. En hier in Nederland is het niet makkelijk. Ik ken drie Turkse broers. Ze komen oorspronkelijk uit de bergen en hadden niks. Hier hebben ze inmiddels wiskunde gestudeerd, maar nergens krijgen ze een plek. Ze wijken uit naar de Verenigde Staten en Londen. Heel lang was mijn theorie: het is er niet, tenzij je het wil zien. Maar ik denk nu steeds vaker dat het er wel is.’
Zo komt het verhaal op Nazmiyes veertien jaar jongere broer, die nog altijd in Hengelo woont. In een van haar columns schreef ze over hem. Hoe hij zich niet welkom voelt in Nederland en weg wil naar Turkije. ‘Ik heb het nooit meegemaakt dat een vrouw haar handtasje stevig beetgreep als ik naast haar kwam staan in de bus. Maar jongens overkomt dat wel, en ik snap dat het pijn doet.’
Ze vertelt dat haar broer nauwelijks Nederlandse vrienden heeft gehad. Dat er vroeger op school een tafel met Turken, eentje met Surinamers en eentje met Nederlanders. Gescheiden groepen. ‘Ik begrijp wel dat hij naar Turkije wil. Daar kan hij iets bouwen, hier niet. Hij is anders dan ik. Toen ik zestien was, wilde ik zo goed Nederlands kunnen spreken dat ze bij de kassa in de supermarkt niet zouden horen dat ik Turkse was. Ik wilde hier verder leven, op mijn eigen manier. Waarom mijn broer daar zo anders over denkt? Waarschijnlijk heeft dat met 11 september en de Twin Towers te maken. Hij is volwassen geworden in een tijd dat Nederland in verwarring is.’
Hommage aan Hengelo
De Turkse familie. Hengelo. Het zijn thema’s die steeds weer terugkeren. Ze hebben haar gemaakt tot wie ze is. Twee rode draden in het leven van Nazmiye Oral. Hoe kijkt ze zelf terug op de stad van haar jeugd? Had dit ook in Helmond kunnen gebeuren? ‘Tuurlijk had dat gekund. Maar met steden als Enschede en Almelo bijvoorbeeld heb ik helemaal niets. Hengelo is toch onmiskenbaar Hengelo. Het is niet alleen een plek, het is voor mij een persoon geworden. Een soort baken waar veel dingen hebben kunnen ontstaan. Een stad waar ik me heel erg heb verveeld. Omdat er niets was, was het voor mij perfect. Het heeft me tot denken gezet.’
Even later zegt ze: ‘Hengelo en Turkije zijn mijn brandstof. Ze keren altijd terug in mijn stukken. Ze zijn nu eenmaal mijn basis. Hengelo is ook leuk. Ik hou van de contrasten hier, van het stugge van Nederlandse mannen.´
Haar eerste roman Zehra is nu klaar. Een verhaal met autobiografische elementen, al komt Hengelo er niet in voor. ´Het speelt zich af in een kustdorp in Turkije. Het gaat over een meisje dat verstoten is door haar moeder, over haar zoektocht naar zichzelf. Toen ik aan het schrijven was, dacht ik: volgens mij vertel ik mijn verhaal, of wat ik toen heb gevoeld.’
En misschien komt er nog een boek over Hengelo. Ze heeft het al in haar hoofd zitten. Nu moet het er maar eens van komen, vindt ze. ‘Ik wil al mijn columns over Hengelo bundelen. Met foto’s van de Sterrenbuurt, die een bepaalde ruigheid moeten uitstralen. Mijn vriend (die fotograaf is) gaat ze maken. De tegenstellingen moeten in die foto’s zichtbaar zijn. Zo’n boek is nog een droom, iets wat ik heel graag nog wil maken. Het is mijn hommage aan Hengelo.’
Na Kees Verheul in 1993 komt er dus mogelijk weer een bijzonder boek van een landelijk bekende Hengeloër waarin Hengelo figureert. Ik ben er blij mee, net zoals met de ontmoeting met deze dochter van onze bijzondere stad.
| » meer nieuws |